X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
کودکان در راه رسیدن به آینده

                       

همه ما دوران شیرین کودکی را سپری کرده ایم حال چه در روستا بوده ایم و یا چه در شهر. ایام شیرینی که همیشه به دنبال بازی و شیطنت و سرگرمی بوده ایم هر چند که ما در دوران کودکی مان از پارک و شهر بازی محروم بوده ایم. زمانی که گردو بازی ، ارنشک – برنشک ، چشم گریزو، هفت سنگ و ... تنها سرگرمی های کودکان بود. اما جای جای کوچه پس کوچه ها و دشت و صحرای روستایمان یاد آور خاطرات شیرین دوران کودکی مان است. با پیشرفت و توسعه شهرها و بعد از سالهای سال در دورترین افقها ریز نگاهی هم به توسعه و آبادانی در روستاها دوخته شد که اگر زودتر از اینها و آنهم به طور کامل و از روی دلسوزی انجام می شد امروزه شاهد خالی شدن جمعیت روستاها نبودیم. امروز بعد از گذشت 20 سال از دوران کودکی هم و سن سالان خودم، کودکانی را می بینم که  همچون خودمان به دنبال بازی و سرگرمی و شیطنت می باشند، خوشحال و شاد و خندان بازی می کنند. تاب و سرسره و الاکلنگ و .... تنها وسایل بازی آنهاست.(البته حدود 3 ماه است) مدام یکی را با دیگری عوض می کنند. وروجک هایی که یک لحظه هم نمی توان آنها را به حال خود رها کرد. انرژی وصف نا پذیری درونشان نهفته است که باید آن را تخلیه کنند کودک بایستی همیشه در حال بازی و تکاپو باشد وگرنه که نمی توان او را یک کودک سالم نامید. درست است که اینها روستائی هستند اما همچون سایرکودکان شهرها و آبادیها ظریف و نازک، با روحی لطیف و حساس هستند. اگر مکانی را برای بازی وسرگرمی آنها قرار می دهیم  بایستی تمیز و مرتب و با فضایی شاد و دل انگیز باشد. اگر کاری را انجام می دهیم  چه بهتر که آن را در نهایت زیبایی  و دقت  و به طور کامل انجام دهیم و آن را به صورت نیمه کاره رها نکنیم و اینگونه نباشد که تنها آمار را بالا ببریم که در فلان روستا فلان کار و فلان کار را انجام داده ایم. اینجا تنها مکان بازی کودکان روستای حصاروئیه است که هیچ نامی هم نمی توان برای آن گذاشت. تنها چند وسیله بازی در فضایی سرد و بی روح در آن کار گذاشته شده. کف آن بسیار نامرتب خطرناک دارای خرده شیشه و تکه سنگهای بزرگی است که هر لحظه کودکان را با خطراتی شدید مواجه می سازد. در حالی که می توان با کاشت چندین درخت و ریختن چندین ماشین شن فضایی مناسب و درخور برای کودکان عزیز روستایمان ایجاد کرد. کودکانی که آینده سازان شهر و جامعه و کشورمان می باشند که توجه به خواسته ها و نیازهای آنان از مهمترین وظایف والدین، اطرافیان و بویژه مسئولان می باشد. امیدواریم که دهیار روستا، آقای سیروس نجفی نیز از طریق دهیاری در این زمینه تلاش بیشتری انجام دهند و با پیگیری آن از طریق دستگاهای زیربط در جهت حفظ و آبادانی روستا گام هایی موثر بر دارند. به امید روستائی آباد و کودکانی شاد با آینده  ای روشن.